OPC DA ile OPC UA arasındaki fark nedir?

İki standardın mimarisi

OPC DA (Classic), Microsoft'un COM ve DCOM teknolojilerine dayanır. Bu nedenle istemci ve sunucu genellikle Windows üzerinde çalışır. DCOM'un dinamik port kullanımı, güvenlik duvarı kurallarını yazmayı ve sürdürmeyi zorlaştırır.

OPC UA belirli bir işletim sistemine bağlı değildir. Kendi ikili TCP taşıma katmanını ya da HTTPS'i kullanır. Güvenlik bir eklenti değil, çekirdeğin parçasıdır: uygulama sertifikaları, mesaj imzalama ve şifreleme standartta tanımlıdır. Bilgi modeli tiplidir; bir pompa, hızı, durumu ve metotlarıyla tek bir nesne olarak tanımlanabilir.

Okuma ve yazmanın yanında UA; değişiklik bildirimi için abonelik, metot çağrısı, tarihsel veri erişimi ve yayınla-abone-ol için PubSub seçeneği sunar.

Örnek: bir pompa etiketlerinin taşınması

Hipotetik bir tesiste 120 OPC DA etiketi tanımlı. Bunların 36'sı artık hiçbir ekranda ve raporda kullanılmıyor; taşıma 120 − 36 = 84 etiketle başlar.

Her kalan etiket bir UA adres alanı düğümüne eşlenir. Örneğin DA'daki 'PompaA.Hiz' etiketi, Hat1/PompaA/Hiz yolunda tipli bir değişken olur. Veri tipi (örneğin Double) ve mühendislik birimi, DA sunucusunun belgesinden kontrol edilerek UA modeline yazılır.

Değişiklik bildirimleri bir abonelikle alınır. Yayın aralığı süreç ihtiyacına göre seçilir; 1000 ms burada yalnızca bir başlangıç değeridir, kural değildir.

Sık yapılan hatalar

İlk hata, OPC UA'nın güvenliğini kendiliğinden var saymaktır. Güvenlik modu 'None' bırakılır ya da sertifikalar doğrulanmazsa protokolün sunduğu korumanın büyük kısmı kaybolur. Politikalar ve sertifika yönetimi bilinçli olarak yapılandırılmalıdır.

İkinci hata, DA etiketlerini birebir UA düğümlerine kopyalamaktır. UA'nın değer, tip ve ilişki modelleme gücü kullanılmaz; düz bir etiket listesi elde kalır.

Üçüncü hata, OPC UA'yı gerçek zamanlı sanmaktır. Zamanlamayı abonelik aralığı, ağ yükü ve sunucu yükü belirler. Kontrol döngüleri kontrolcüde kalmalı; OPC UA katmanı gözetim ve veri alışverişi içindir.

Sık sorulanlar